Sarhoşken film izlemeyi çok severim çünkü uyuya kalma ile kalmama arasındaki seçimimi filmin kalitesi belirliyor yine o felsefe ile film izlemeye karar verdim..(:
İzlemediğim neler var neler yok diye gezerken fransız yapıtı bir film seçtim fransızları sevmediğim gibi filmleride pek hoşuma gitmez diyip nasılsa uyurum düşüncesi ile CAN Dostum  (bazı çevirilerde Dokunulmazlar olarakta geçmekte)adındaki filmime başladım öyle bir film seçmişimki zaten kafam bir dünya ama gelin görünki filmi 1.partan sonraki diğer partları bozuk çıktı arkadaş eee filmin 1.partıda sarhoş bünyeyide iyiden iyiye etkilemişken başka sitelere yöneldim oda nesi film telif hakları nedeniyle googleda ilk 15 sayfada bulunan bütün sitelerden silinmiş oda gelmiş beni bulmuş (: bendekide inat ya o saatte o halde bulucam aga o filmi en sonra gizli saklı sitesinin heryerinden yüzlerce reklam fırlayan bir film sitesi buldum ve izlemeye başladım normalde bir film için başlangıçta bukadar açıklama yapma gereği duymam ama  filmin beni ayıltığını uykumu filme değişecek kadar güzel olduğunu belirtmek istedim.

Gelelim filmimize ;

Dokunulmazlar, Olivier Nakache ve Eric Toledano tarafından yazılıp yönetilmiş 2011 yılı Fransa yapımı  bir film. Küçük Beyaz Yalanlar’dan tanıdığımız François Cluzet, yamaç paraşütü yaparken kaza geçirip boynundan aşağısı felçli ve ultra zengin Philippe’i, Omar Sy ise sekiz yaşında iken, çocuğu olmayan teyzesi tarafından evlat edinilip Senegal’den Paris’in varoşlarına gelip, hırsızlığa karışan Driss’i canlandırıyor. Hayat şartları, tarzları, zevkleri, eğitimleri  aslında arkadaş olmalarına imkân tanımayacak iki insan Philippe’in bir bakıcıya tekrar ihtiyaç duyması, Driss’in ise sosyal yardım alabilmek için iş başvurusunda bulunduğuna dair bir imza almak zorunda olması ile karşı karşıya gelirler. İş görüşmesi sırasında motivasyonun nedir sorusuna verdiği “Earth Wind and Fire” cevabı ve güzel kızıl Magalie’yi gösterince Philippe karşısındakinin diğer bakıcıları gibi sıradan olmadığını anlar. İmzayı ertesi gün alabileceğini söyler, ertesi gün onun için ayrılan odayı ve evin lüksü ile Driss’i işe başlamaya ikna eder. Bundan sonrası iki arkadaşın, iki insanın benzer olmasının hiçbir anlamının olmadığını, ak ve kara gibi farklı olsalar da birbirlerinin hayatlarını nasıl güzelleştirebileceklerini anlatan, insanın en zor sağlık koşullarında bile hayatını paylaşabileceği eğlenebileceği biri varken, tüm dertlerinin küçüldüğünü gösteren, izlerken hiç bitmesin dediğim çok güzel bir film olmuş. Filmin gerçek bir hikâyeden alındığını da söylemeliyim tabi, herkese tavsiye ederim mutlaka izleyin.

Buda türkçe alt yazılı olan fragmanı.

Bloguma yazmama hastalığım zamansızlığımdan dolayı iyice vücuduma yayılmış durumda sanırım artık bağışıklık kazandım diyip ufak bir yazı eklemek istedim.(:

Yazımızın başlığından da anlaşılacağı üzere son günlerde beni rahatsız eden bir konu “yeni nesil”hakkında olacak.

Ulu Önderimiz Atatürkün sözüyle başlamak istiyorum “öğretmenler yeni nesil sizin eseriniz olacaktır”.
Ben bu sözü ne zaman duysam okusam sözün doğru anlaşılamadığından hep şüphe etmişimdir sözün gerçek anlamı öğretmenlerin değerinin ortaya çıkmasını sağlamak ile birlikte onların verecekleri eğitimle bilgiyle yeni nesilin gelişmesinde öğretmenlerin rolü ile alakalı olsada ben asıl sözün gittiği yerin yeni nesiller olarak görmekteyim,yeni nesiller bu sözü öğretmenlerden çok daha fazla benimsemelidirlerki kişisel gelişimlerini çok çok daha iyi geliştirebilsinler.

Başlangıçta Atatürkün sözüyle giriş yapsamda tek örnek üzerinden yola çıkmakta çok doğru değil yazımın daha iyi anlaşılabilmesi için o şekilde başlama gereği duydum,çünkü eğitimcilerin bizlere verdiği eğitimden çok birşeyleri başarabilmek adına asıl işin kişinin kendisinde yani kendi kendini eğitebilmesinde bittiğinin gerçekten çok doğru bir tespit olduğunu belirtmek istedim.
Günümüzde bir çok eğitimci (en azından benim gördüğüm bir çoğu) yukarıda girişini yaptığım sözden bi haberler sanki hiç duymamışlar kendileri oraya nasıl geldiler  o unvana o mertebeye nasıl ulaştılar bilmem ama çoğunun hak ettiğini düşünmüyorum nolur yani eğitimcilerimizde pes etme hissine kapıldıklarında sık sık bu sözü hatırlasada yeni nesilleri bu doğrultuda yetiştirse? bulunduğu konumun farkına varsa ? kendimi bildim bile bileli okuyorum ilk okul orta okul lise ve üniversite artık çocukluğun bittiği noktadayım en azından ben öyle düşünüyorum ama çevreme bakıyorum da çocukluğun bittiği nokta demek aslında kendimi kandırmaktan başka birşey değil çevremi insanları gözlemlemeyi hep sevmişimdir kimse sorumluluk sahibi değil kimse olgun insan mertebesinde değil kimse saygılı değil kimse ne için okuduğunun ne için çalıştığının hiç ama hiç farkında değil vatan millet aile sevgisi yerlerde başı boşluk günübirlik yaşam yeni nesilin başlıca sorunları.Ülkede neler oluyor neler bitiyor kimsenin umrumda değil bırakın ülkeyi insanlar artık öyle bir konuma gelmişlerki evlerinin içindeki sorunlarla bile uğraşmıyor dinlemiyor çözüm için kılını kıpırdatmıyor zaman geçiyor olaylara yön veren kişi(ler) olmak yerine koyun gibi yön verilen kişiler oluyorlar.üzülüyorum üzülüyorum yine üzülüyorum uyansın artık herkes  ………..

İçtiğinde “napıyorsun” mesajına cevap alamamak kadar kötü birşeyi taddın mı hiç?

Yada aradığımda o “aradığınız kişi şu anda meşgul” cevabını o kişi hiçbir şey yapmazken aldın mı?

Mutluluğu başkalarında yaşarken o içinde eksik kalan birşey olduğunda o mu aklına geliyor?

Bi duble rakıdan sonra gün boyunca aklına gelmeyen o kişi rakının sonunda senin gerçekten sevdiğin kişi mi oluyor?

Parkta sevgilisiyle el ele tutuşan birini görünce aklına yaşadığın anıların mı geliyor?

Sinemada bir filmi izlerken elini koyabilecek yer mi arıyorsun?

Geceleyin geç bir saatte arayıp “Seni seviyorum lan” diyen o dingil kişiyi mi özlüyosun?

Twitter’a yada facebook’a girip laf koyup egolarını mı tatmin ediyorsun?

Her gece başka yerlerde onu hatırlamamak için gezip,eğlenip “unuttum yeah” mı diyorsun?

Radyo da çalan rastgele bir şarkının sözlerinde “o” nu hatırlamıyormusun?

Gece kafanı yastığa koyduğunda o mesajları yazıp yazıp siliyormusun?

Acaba “napıyodur şimdi” diye için içini mi kemiriyor?

Benle ayrıldıktan sonra “iyimidir şimdi” “Acaba başka biri var mı hayatında” diye şizofreniye bağlıyormusun?

Her gün düzenli olarak çaktırmadan girip profillerine bakıp “naptı acaba” diye merak mı ediyorsun?

O kadar laf sokup “aslında öyle söylemek istememiştim” diye kendine yalan mı söylüyorsun?

Bazen ayakkabının ipini bağlarken bile aklına mı geliyor? (“)

Bir aşk filmi izlediğinde romantizme inanıp “ah lan keşke yanımda olsa” demiyormusun?

Gelen mesaja bir sevinçle bakıp şebekenin attığı mesajla kahrolmuyormusun?

Yazdığı şeylerden başkalarını çıkartıp üzülmüyormusun?

Son yazdığı şey “banamıydı” diye düşünmekten kendini alamıyormusun?

–

Daha sıralayamacağım bir çok şeyi yaşarken “Unuttun mu” diyorsun..

Merak ediyorum neyin kafasını yaşıyorsun?

Neyse dağılın alın hatta bu sezen parçası işe yarar belki dahada bok edebilir.

Ne sen baktın ardına ne ben
Hep ayrı yollarda yürüdük

Sustu bu gece, karardı yine ay
Kaldı geriye cevapsız sorular
Uyandığında onu ilk kim görecek
Bıraktığım düşü kim büyütecek?

Her sabah kaybolup giden
Bir rüya gibi oldun artık gecelerimi bekleyen;
Gündüzlerimi zehir eden..

Ne sen baktın ardına ne ben
Hep ayrı yollarda yürüdük

Sustu bu gece, karardı yine ay
Kaldı geriye cevapsız sorular
Uyandığında onu ilk kim görecek
Bıraktığım düşü kim büyütecek?

Alışmaya çalışmak diye birşey yok
Alışmak zorundayım
Üzülmemek diye birşey yok
Üzülmem gerek

Severek unutmak olur iş mi?
Bilerek uçuruma önden atlanır mı ki?
Kaybettiğinin yerine ne koysan dolmaz
Boş bırakacağım yerini hep bomboş

Türkiye’nin Kore Savaşı’nda Amerikan ordusunun yanında yer alarak NATO üyesi olmasının ardından Amerikan halkına ‘bu yeni müttefik ülkenin’ tanıtılması için çekilen ‘Muhteşem Türk’ (The Incredible Turk) isimli belgeselde Atatürk ve yarattığı modern Türkiye, en çarpıcı yönleriyle anlatılıyor. 1958 yılında çekilen ve Amerikan Ulusal Arşivleri’nin internet sitesinde yayınlanan belgesel, DVD formatında ve çok kaliteli Atatürk görüntüleri içeriyor.

Sen maviler içinde sahillerde gezerken
Ben kederler içinde kaderime ağlıyorum

İnsan değişimin ara yüzüdür.. Kalıplaşamaz, öyle sansa da öyle olamaz.. Düşünceler sürekli farklılaştırır insanı.. Karma karışık bir dünyada nefretin idam ettiği bütün sevgiler düşüncelerin ahlaksızlığıyla yok olurlar.. Bir haber insan ise sadece kadere bağlar olayı.. Zavallı insan..

Gariptir ki bunun farkındayız ve hiçbirşeyi değiştirmek istemeyiz.. Herşey olduğu yerde kalsın, yaşamım devam etsin, biraz kilo vereyim, aşık olayım, zengin olup öleyim..

Belkide sadece kalıplaşmışlığımızın öyküsünü devam ettiriyoruz.