Mutsuz Bir Palyaço

Hikaye | 6 Mayıs 2012 | Yorum yok | Paylaş: Facebook - Twitter

Aynaya baktı , onu saklayan sadece bu maskeydi. İki yüzlü hissediyordu kendisini. İnsanları kandırdığının farkındaydı. Makyajını bitirdi ve sandalyesini güçsüzce geri itti. Neden ben dedi palyaço, neden buradayım?Bütün dünyayı sırtında hissediyordu. 20 yaşında olmasına rağmen sıkıntıdan saçları dökülmüştü,moralini bozuyordu. Kalktı ve sırasının gelmesini beklerken, duvardaki not gözüne çarptı.10.08.08 Pazar
Saatlerce yağmur altında onu beklemişti. Onun için toplanan kalabalığı unutup, sadece ona gitmişti. Belki de arkasından patronu bir sürü küfür bile etmişti, yada insanlar onu yuhalayıp gitmişlerdi. Patronun surat ifadesini tahmin edebiliyordu. Ama onun için değerdi. Islanmaya, hasta olmaya, işten atılmaya, gözleri için bile değerdi.
Tek fark bunları sadece benim hissetmem olmuştu. O bunları benim için hissetmemişti.
Gelmeyişinden anlamıştım. Ne arama lüzumunda bulunmuştu, ne de beni beklettiği için utanç duymuştu. Sonradan ısrarlarıma dayanamayıp zorla açtığı telefonda da “yeter artık senden sıkıldım” demişti sadece. Ve son cümlesi “ bir palyaçoya bu kadarı bile fazla” olmuştu.
O an gerçekten yıkılmıştım. Ve ona hissettiğim en saf duygularımın ifadesiydi ağlayışım.
Ama o fark edememişti.
Bu palyaço bir insandı…
Bu palyaçonun da kalbi vardı…
Yeter artık dedi ve silkelendi. O mutsuz olmayı hak etmişti belki ama sahnede onu bekleyen yüzlerce insan mutlu olmaya gelmişti. Ne kadar da güç olsa gülmeliydi. Aynaya tekrar yaklaştı ve gülümsedi…
Gördüğü sadece kendisi değildi, aynaya yansıyan koca göbekli, kırmızı yanaklı, elleri cebinde biriside vardı. “ patron” dedi
“Ya evet patron, hala neden bekliyorsun bir sürü insan var dışarıda palyaço.”
“Özür dilerim patron, özür dilerim”
“sil o gözyaşlarını, makyajını da dağıtma” dedi.
Başını yere eğdi palyaço, umurunda değildi hiç bir şey. Sahnenin perdesini araladı ve gördüğü ufaklıklara gülümsedi. Belki de gerçekten sahneye çıkıp bu çocukların kahkahalarıyla eski haline dönebilirdi. Tekrar gülümsemeyi hatırlar, mutlu olabilirdi.
Sıra ondaydı…
Ayaklarını sürüyerek sahneye çıktı. Onu gören çocuklar alkış tutmaya ve gülmeye başladılar. Onları eğlendirecek hareketler yapıyordu. Çocuklar kendilerinden geçmişler, sahneye çıkmak için annelerini çekiştirmeye başlamışlardı.
Çalışıyordu , evet mutlu olmak için çaba sarf ediyordu, ama çok zordu. Mutlu olamamıştı palyaço. O aklına geldi yine. O ve ona söyledikleri. Tekrar başını eğdi, patronla göz göze gelmemek için o şekilde inecekti sahneden. Fakat !!
Biri kolundan tutmuştu. Bu patron olmalıydı. Kahretsin, inmesine izin vermeyecekti.Daha fazla sahnede kalamayacağını söylemeliydi ona. Başını kaldırdı ve ona döndü. Oda neydi? Karşısında bir palyaço daha vardı. Onun elinden tutuyordu ve ona kızarmış gözleriyle bakıyordu ”gitme” dercesine.
Uzun süre birbirlerine bakıştılar. Patron heyecanlanmış, neler olduğunu anlamaya çalışırken bir yandan da köpürüyordu. Ama meraklı kalabalığın hali hoşuna da gitmişti. Her şeyden bir haber meraklı gözlerle ikisini izlemeye başladı.
Kız elini palyaçonun göğsüne götürdü ve heyecandan kuş gibi çarpan kalbini gözleri kapalı bir şekilde hissetmeye başladı. Dudaklarına yaklaştı ve bir kez öptü.
Gözyaşlarını sildi dağılan makyajı umursamamacasına. Ve usulca şöyle dedi yakasındaki mikrofona yaklaşarak;
“ benim için çarpan kalbini fark edemedim palyaço. Artık her şey eşit. Sende bir palyaçosun, sana bunu yakıştıramayan bende.” dedi.

13 views

Yorum Yapmazsan Dayak Yersin !...

http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_bye.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_good.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_negative.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_scratch.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wacko.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yahoo.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cool.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_heart.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_rose.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_smile.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_whistle3.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yes.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cry.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_mail.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_sad.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_unsure.gif 
http://www.cankaya.us/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wink.gif 
 
FacebookTwitterGoogle PlusRss
Can KAYA Kişisel Web Sitesi | Günlük Haftalık Aylık Hem kişisel hem yüzeysel..(:. Tasarım:Ferhat